bkosimi
Об - захираи бебахо
Точикистон имруз дар холи хеле вазнин карор дорад. Бо шарофати сиёсати ноухдабароёнаи ин хукумати гайрикасби кишвари моро сатхи баланди фасод, кашшоки, таваррум, карзи беруна, мухочират ва сатхи пасти имконоти сохибкори, истехсолот, сармоягузори ва боварии мардум фаро гирифтааст. Яъне, хамаи кор бад, ки дигар аз он бадтар шуда наметавонад.
Акнун бояд чи кор кунем? Ин рохбарият бояд чи корхоро фавран ва чиддан ичро намояд, ки кишвари мо аз харобшавию нобудшави начот ёбад ва аккалан каме боз ру ба рушд нихад? Идора кардани Точикистон ва таракки додани он кори мушкиле нест. Барои ин факат хохиши асили хизмати миллати худро кардан доштан лозим, на хизмати шиками худ ва ахли хонаводаи худ. Ин рохи халли мушкилихои кишварро ман содда карда мефахмонам.
Widespread poverty in Europe and Central Asia need not be a permanent phenomenon—even as it runs the risk of becoming one. As evidenced by the experience of many other countries, social and economic policies can go a long way to create opportunities, reduce poverty, and bring about a more egalitarian society. But in order for these policies to work, institutions must work well and must work in the interests of all parts of society, including the poor. Politicians captured by national elites or private interests have little incentive to act on behalf of the public good, and they are unlikely to implement the policies that will deliver better poverty outcomes.
